دو ساله شدی نفس مامان..

دوسال گذشت...

به همین سرعت!

 دیگر از آن نوزاد که تن اش بـــــــــوی نابِ بهشت می داد...بویی که همـــه را مست می کرد...دیگر از آن نوزادِ با آن نگاه های خیره و مکیدن های بی جان خبری نیست...همان که انگشت دستمان را محکم می چسبید...همان که دست و پا زدنش ، غلت زدنش..خنده های بی اراده و لبخند های کج اش به وقت خواب قند در دلم آب می کرد...دیگر از آن موجودِ بهشتیِ ٥٠ سانتی خبری نیست...

٣٦٥ روزِ بی نظیر و رویایی گذشت...با همان نوزادی که آغوشش را باز کرد و به من فرصتی بخشید برای عاشقی...برای منی که حریصِ بودنش بودم...منی که هر روزمان را می بلعیدم...نوزادِ شیرینی که تمامِ حسِ مالکیتِ دنیایم در نگاهش خلاصه می شد...همدمم بود!!!

یکسالِ دومِ با هم بودنمان...

تمـام آرامشِ خانه جایش را به قهقه های جانانه و حرف های کودکانه و شور و هیجان و بازی و شیطنت داد...من بودم و نوپایی که گویی رسالتی داشت...نوپایی که عاشقانه هایم را چون آیینه منعکس می کرد...حالا نوبت او بود...که با بوسه و نوازش و محبت و زمزمه های دلبرانه اش مرا مادرتـــــر کند....یادم بیاورد...یادم دهد...

طاهای من ..زاده ی عشق...نیمه ی جانم...نفسِ بالنده ی من

یادم می ماند...تو را نمی دانم...من امـــــــا ، تا جان در بدن دارم...این دوسال عاشقی را یادم می ماند...دست و پای کوچک و دلِ بزرگت یادم می ماند...قدِ نیم وجبی و شیرین زبانی چند وجبی ات یادم می ماند...

اردیبهشت...

بهشتی ترین ماه سال...

بهاری ترین روزهایم...

دوستتان دارم ...❤️❤️

🌿❤️

زندگیم دو ساله شدنت مبارک💙🫀

بزرگ شدی عزیزترینِ روزگارِ من.

هــــزار ساله هم شوی....قدِ مردانه ات یک مترِ دیگر هم که بلند شود...جایگاهِ فردایت هرچه باشد...برای منِ مادر همان قدر عزیزی.

من این دوسال را زندگی کردم...

تکرار نمی خواهم...مزه اش به همین بی تکرار بودن اش است...به همین خاصِ وجود خودت بودن اش است...گاهی دلِ مادرانه ام تنگ می شود...که شیرینی اش را هزار هزار می کند...من اشتیاقِ روزهای پیش رو را دارم...روزهایی که می خواهی بسازی...

پ.ن:روز تولدت رو بخاطر اینکه بابایی هم کنارمون باشه روز جمعه گرفتیم یعنی سه چهار روز زودتر ،به خاطر همین روز تولد خودت ۲/۲مامان فاطی اینا با یه کیک اومدن خونمون و این شد دو بار برات تولدت گرفتیم